1.technoneandertal

celuje jak Cobain tylko w druga strone
a kazdy strzal to rykoszet - trafia prosto w glowe
pozornie to tylko bierna agresja
cos jak budzace niesmak ledzwie Baudlaira
w poplochu ewolucji - technoneandertal
te slady na nadgarstkach sa po to bym pamietal
bezposrednia rekolekcja, tego co przeszlo
stanowi dzis poniekad bolesna koniecznosc
szkicuje palcem dziecko by potem samotnie, kiedy
minie wiecznosc, nauczyc je kopniec
w brzuch matki od wewnatrz - kojarzysz to ze mna ?
czy ze spoleczna presja ? ciezko stwierdzic na pewno
mimo wszystko zagubiony bardziej niz kiedykolwiek 
skladam hold labiryntom jak to robil Borges
watpie w zdania zlozone wyuczone kiedys w szkole
wole przepierdolic zycie piszac swoje
zwoje, tom za tomem - niejasna dysertacja wyznan
zamieszana w pólznaczenia by ja ciezej odczytac
chcesz prosto ? to czytaj metki z ciuchów debila
lub zachwycaj sie prostota jednej z lektur giertycha
mam taki dziwny zwyczaj, ze o wszystko pytam
odpowiedzi sa tylko nowa forma pytan
o co chodzi ? zazwyczaj nie chodzi o nic
sens jest prosty i widoczny jak powietrze na dloni

gdybym tylko mógl otwierac ludziom oczy tym co pisze 
kazdy sen bylby autentycznym przezyciem
zatarly sie granice miedzy byciem a pustka
jest mi trudno nie myslec nad ogólna rekonstrukcja siebie
byc czyms wiecej niz mysla
metafizyczny przester, paniczny glos przenikajacy wskros krzyczac 'Jestem !'
generation next - wiem, ze nie ma rozwiazan
zywa metafora konca jaki da nam ekonomia 
to goraczka krwotoczna - potocznie ebola
rokroczna kontrola podejrzanych postepowan 
pokazala jaki ustrój nam nakazuja kochac
daje zrosnac sie nadgarstkom nad trescia
zlozona lub wybrana wlasna reka 
w efekcie lapie wiecznosc w pulapki zdan
ilosc z liter krat nie daje jej szans
trzymam w garsci czas bedac pewnym prózni
jaka pozostawia w nas poczucie wlasnej pustki
zazwyczaj zagluszane przez alkohol i zakupy
czy tez poprzez eskalacje autodestrukcji
znasz mnie - to brooklidd pelne liter dwie piesci 
jak nie pisze, to niszcze - wszystko jak leci


2.moja koncepcja niepewnosci

losowe zbiory istnien zamyka sie w rodzinie
te symbioze nazwe zyciem - bedac sam pasozytem
brzmi to co najmniej dziwnie, ale nie chce pisac wprost
fakt od tego masz gazete z polityka czy cos
ja mam pare rak, których boje sie dotknac
bo podobno czynia zlo próbujac chwytac wolnosc
pociaga mnie przeszlosc w pociagach po pewnosc, 
ze zwykla ucieczka pogodze sie ze mna
wytwarzam kolejna historie mego zycia
teraz majac ich kilka, nie wiem która mam wybrac
czasem latwiej nam przyznac, ze jestesmy jednym z dwóch
i zastapic wlasny jezyk zlepkiem cudzych slów
to wszystko co tu uslyszysz i przeczytasz jest
tak naprawde nieprzydatne do zycia
istnieje nieskonczona wolnosc zamknieta w terminach
bo kazda wladza i hierarchia to przemoc jezyka
co tam u mnie slychac ? szum mysli trzask kosci
zgrzyt konczyn w agonii puszczony przez glosnik
zeby sprawy zalagodzic musialem wziac sie w garsc
to nie koniec tej historii, kazdy proces musi trwac
kazde zycie to zart - smierc jest pewna puenta
która bieg wydarzen kaze jednak brac nam serio


mój smieszny trzymiesieczny paryski spleen
zrobil ze mnie poete tamtych pustych dni
a poeci to ci, którzy chca miec cos za nic
majac innych za nic az im jebnie organizm
wypruwaja sobie flaki w imie hiperabstrakcji
w imie hiperinflacji inni sa gotowi zabic
ten pluralizm rodzi spoleczenstwo frustracji
stawia znak równowagi miedzy przeciwienstwami
i nie damy temu rady myslac terminami tych, 
którzy wierza ze kapital uzasadnia byt,
którzy wierza zeby zyc trzeba byc po czyjejs stronie
a nie pisac na stronie na stronie o sobie
chce polknac to slonce i osrac was ogniem
osoby od zawsze zagubionej na co dzien
autoteliczny czlowiek odkad moje wnetrznosci
wydaja z siebie podzwiek na dowód tozsamosci
i nie wiem czy dosc mi, czy mialem juz wszystko 
na zboczach Katalonii obmyslajac swa przyszlosc
niektórym przyszlo szybko pogodzic sie ze soba
po tym jak stracili wszystko negujac to co wkolo
idac dalej ta droga daleko bym nie zaszedl 
zawdzieczam zycie wszystkim, dla których cos znacze 
mimo iz to nieznacznie smierdzi tanim dramatem

3.szum bialy

moje zycie to mój prywatny Nowy Orlean
gitara z pudla i deski, teraz nie mam co zbierac
chociaz jesli krajobraz ma jakis wplyw na twórczosc 
to Alcatraz jest moja ulubiona miejscówka
23 skidoo 24 lata - zaden czlowiek nie jest wyspa
to kim jest Manhattan ?
piszac sprawdzam swój plan dnia - czy wszystko jest ?
zjedz sniadanie idz do [pracy napisz jakis tekst
rutyna sprawia, ze czuje sie jak smiec
wciaz nie mam z kim pogadac - inni chca tak miec
do dzis nie istnieje nic co mogloby na s z tego wyrwac
nowy jezyk - uknuty z dekonstrukcji paradygmat
kolizja wlasnych wyznan ze swiatem z zewnatrz ogranicza nieziemsko
nasze szanse na pewnosc czegokolwiek przez co
prawdopodobienstwo zmian, jest tak niskie
jak De Vito majac 10 lat
niby Wojtek ale bardziej jak Woyzeck Franz
kazdy czlowiek to otchlan, chce sie rzygac az 
jak mawia Hassan Sabbah - nic nie jest prawda
wszystko jest dozwolone, a co panstwo na to
nadmiar danych prowadzacy do zwyklej entropii
jest jak silnik napedowy mojej nowej teorii
przewrót slowny, spisek na miare Tristero
mam misje poniekad reewaluuje scierwo
zwykly rzut moneta daje mi wiecej opcji 
niz obecnie panujacy monolit kulturowy
koloryt melancholii nawiedzil mój slownik
na co dzien bezrobotny przez 16 godzin 
bede ulicami bladzil - ja, robot drogowy
i robotnicy o twarzach jak Ernest Hemingway
chociaz z tego co wiem, widzieli w zyciu znacznie mniej
próbujac nadac im sens we wlasnej swiadomosci
pisze wers karmiacy me poczucie wyzszosci
jezyk zawiódl mnie - dal mi zawód metafizyk
a nie sprostam wymaganiom az tak ambitnym
efekt meskiej decyzji jak mówia ojcowie
chociaz wtrysk dla kobiet to zdarzenie losowe
jednowymiarowy czlowiek - zginam sie w pól
aby móc sobie dowiesc, ze mam wplyw na cokolwiek
cos jak Coltrane pod koniec, chociaz nie moge slownie
wyrazic chaosu - jezyk narzuca harmonie
biorac w rece metafore chce nadac jej tragizm
jaki posiada belkot torturowanych za nic
krew, pot i bloto - wczesny Mark Rothko
sceny z ery depresji lat trzydziestych na nowo
chce byc nieczytelny dla pierwszych lepszych
generacja sekwencji post mort em si
przypadkowe ciagi liczb blagaja o sens
o tresc, która czasem przydarzy sie
chcesz miec cos na stale ? prosze nie smiesz mnie
Darfur rocznik 84 tez 'chce to miec'
niose w sobie aporie - niechciany fenomen
za brudny na salony za trudny na koncert
jesli to jak zaczalem determinuje koniec
to cokolwiek nie zrobie - trafie znów na poczatek


4.Akceptacja akceptacji 

Jesli tesknisz za bogiem – spójrz w oczy slepych zwierzat, 
A zobaczysz cos, czego nie obejmie nigdy swietosc. 
Koniecznosc wyborów naznaczonych absurdem 
Nie byla kiedykolwiek poza glównym nurtem. 
Ty stanowisz nurt ten, sama swoja obecnoscia, 
A neguje ciebie równiez jakis milion ludzi non stop. 
Emocjonalna pustka, to smutna logika, 
Podwazajaca wartosc poszczególnego zycia. 
Nie uciekniesz od jezyka, który nadal ci ksztalt 
I nie bedziesz nigdy swiadom, ile swiat ci dal, 
I nie uda sie redukcja do liczb i równan, 
Nie powiesz do mnie kranem, co wymówia twe usta. 
Nauka bywa pusta, a jej szczyt dla mas, 
To ekran, co kradnie wyobraznie i czas. 
Ogranicza nas organizm czy wrecz daje nam szanse, 
Na manipulacje swiatem, gdy masz sprawne dwa palce? 
Chcialbym byc glosem tych, którzy walcza, by zyc, 
Przykutych do lózka, wcale nie po to, by snic. 
Ludzie walcza z koszmarami, których nigdy nie pojme, 
A totalna negacja, w realiach, to nie srodek. 
Gdybym tylko mial czas – stworzylbym wlasny jezyk, 
A w nim polozyl nacisk na to, co pomiedzy. 
Stworzylbym wlasny slownik, a w nim kazde slowo 
Byloby metafora lub co najmniej alegoria. 

Cynober vermilion daje przepustowosc zylom, 
Czy kolejny milion da mu upust za nicosc? 
Wybieram dzis przyszlosc z jej szeregiem cierpien, 
Mam plan juz nie byc wiecej wlasnym ograniczeniem. 
Daj mi czas, bym pisal wiecej i przeskoczyl sam siebie, 
W koncu podal sobie reke wiedzac, ze sie nie zmienie. 
Sam mam tak wiele, nie chce tego docenic, 
Ciagle bladze na oslep po ochlapie cudzej ziemi. 
Ciemny odcien czerwieni – trzeci stopien oparzen. 
Samozaplon w akcie zemsty – na taka akcje stac mnie. 
Powaznie – karze sam sie za wlasne bledy, 
Zasada numer jeden – nie byc tym, kim chca, bys byl, ani byc tym, kim chcesz byc, 
Ideal tkwi pomiedzy - akceptacja akceptacji – dachy pelne wron, 
To malowane ptaki, dzis ich ostatni lot. 
Zycie to rozczarowanie z wiadomym koncem 
nasze jedyne zadanie, to mu smiac sie w morde. 
Intertekstualny problem to zwrotki z zeszlych plyt, 
Przemieszane, nowy order zmienia wszystko w nich. 
Nie podpisze ich Kidd, Ty podpiszesz je recznie. 
Tak, istnieje poza soba i nie chce nic wiecej.



5.Troche zólci 

To nie ja zakladam zespól z bratem i ojcem 
I sprzedaje plyte w kioskach jako tania patologie, 
Daj mi prosze polowe tych ukladów i srodków, 
A przyrzekam, ze nie znajdziesz ich efektów w kiosku. 
W koncu wyweszyli oficjalna awangarde 
Promocja za spokój sumienia, zwykly barter, 
Ja sie niezle bawie, spadl mi z serca kamien, 
I roztrzaskal witryne, która chroni twoja plyte. 
Chyba napisze manifest – 10 punktów 
O tym, czemu nie pisze o markach produktów, 
O tym, czemu nie slysze siebie w glosnikach setek, 
Bo odbiorca, to nie jest zaden kurwa pretekst. 
Mówia: „nie szanujesz siebie nie biorac za to kasy” 
Tak tez mówia o kobiecie, która bierze za to hajsy. 
To co laczy te postawy jest widoczne nagim okiem: 
Zawsze jebie sie sztuke, gdy w gre wchodza pieniadze. 
Jedni maja sluchaczy, mi wystarcza wyznawcy, 
Psychofani – ryzykuje zycie piszac dla nich. 
Kiedys bylem przekonany, ze to musi miec sens, 
Ale dzisiaj widze, ze niekoniecznie tak jest. 
Jednych ogranicza tresc, a drugich forma, 
A mnie dobre wychowanie od kopania ich po mordach. 
Zapetlona tautologia – tradycja stania w miejscu, 
Plucie na establishment bedac w jego obiegu, 
Plus poczucie bezsensu walki z wyzyskiem 
Pojeciami, narzedziami, które daje wam system 

Prosze zrozum, siedzac w domu nie osiagniesz nic 
Twoja biernosc daje cieciom z byle scierwa zyc. 
Jeszcze raz uslysze: „Kidd, ty robisz emo”, 
To cofne cie w przeszlosc i poczujesz MO. 
Koniecznosc obrania jakiejkolwiek szufladki 
Daje bezpieczenstwo malym ludkom Szuflandii. 
Sam wiem, jak niebezpiecznie jest igrac z forma, 
Ale ci, co tak nie robia – zazwyczaj szybko koncza. 
Grajac non stop to samo, padaja ofiara 
Wlasnych zdjec z plakatów, ofiary wlasnych symulakrów 
To smutne, jak fakt ów, ze cos jest niszowe, 
Tylko przez to, ze przy odbiorze nadwyreza glowe. 
Cokolwiek czlowiek, mi wystarczy to pióro 
I beka z raperów z truskulowa wczuta. 
Prawdziwa szkola jest jutro, a zycie sztuka, 
Której nie praktykuja ci, co chlona gówno. 
Chetnie lampilbym sie w szybe godzinami, 
Jezdzac pociagami, ale to nie mnie rap puscil z torbami. 
Chlopaki, zaden z was nie jest muzykiem, 
A jesli nawet, to niech wpierdoli caly talent w skrzypce. 
Pisze cztery linijki przez cztery miesiace, 
Bo nigdy nie wierzylem w rewolucje za pieniadze. 
Co najgorsze – dzis nie wierze w nic, czego sie dotkne, 
Ten tekst pisze robotem, sterowanym glosem. 
Co drugie slowo nie jest moje, bo mam dobry software. 

6.ciag slów losowy

moje pióro pije krew - mów mu srebrny blade
wyjac je z tej dloni to jak zabic mnie
niekoniecznie musze wiesc zycie o jakim pisze
konsekwentnie Sun Ra musialby stac sie klawiszem
pisze dziwnie - debile wróca sluchac gówna
sa zamknieci na inne jak subkultura
jak Sepultura w chaosie wlasnych korzeni
jestem przeciw pozostalosciom wlasnej schizofrenii
dzis w tramwaju jechal ze mna starszy bezdomny
chociaz wole sobie wmawiac, ze to Clutchy Hopkins
w glowie Ornette Coleman Hwakins
bo dwie osobowosci to dosc mi 
by pozyc wewnatrz malej zlozonosci
biore pierwszy lepszy slownik - ciag slów losowy
dla jednych jestem chory a dla drugich 
mam za soba lekki tuning opon mózgowych

zbudowalem siebie na odstepstwach od norm
chociaz sam znam przestepstwa jeszcze gorsze niz to
niose w sobie to dno o którym wstyd mówic
raperom z kariera, których musisz lubic
zwykly truizm to to, ze twórczosc daje wam wolnosc
bo przeciez to za co nam placa ogranicza nas mocno
spycham sie na margines kazdym nowym tekstem
beda smiac sie ze mnie – z okna wypchnely go wiersze
sieje niezle zniszczenie pierwszym lepszym stwierdzeniem
wciaz czujac sie smieciem przez normy spoleczne
chociaz pewnie przez mnie i poczucie frustracji
napietnowany wina za posiadanie pasji
daj mi rok sam ze soba, pióro i kartke 
a zbuduje z nich klatke w której sam sie zamkne 
i choc rap juz nie cieszy mnie tak jak kiedys
to dzis o wiele bardziej pozwala mi przezyc
ostatni teren wolnosci, stanowiacy wiezienie
gdzie opisuje punkt stycznosci miedzy soba a niebem
konkretnie sam nie wiem czemu chce tym sprostac
potykam sie o slowa jak potyczka slowna
jak Artaud sram na te redukcje dzialania
pozostawiajac za soba tylko te puste zdania

